The Gate

Dag Lex,

ik beantwoord eerst je vragen, de mails hebben elkaar gekruist, er was zo 'n enthousiasme over het inzicht van deze morgen tijdens het ZIEN.

Als er ZIEN is, is de "ik-gedachte" er NIET

Wordt die ik-gedachte niet gezien?

Die "ik-gedachte" kan gezien worden, ja. Alle gedachten kunnen gezien worden, de ik-gedachte is een gedachte wanneer het "zelf" iets claimt dat van "zichzelf" is, wanneer het "zelf" iets 'persoonlijk' neemt.

het "zelf" doet niet, dat wordt ook moeiteloos gezien... maar niet zo geleefd, dat is de andere kant van het ZIEN

Hoe zou dat dan geleefd moeten worden?
"zonder de ik-gedachte"
Wat is het verschil met hoe je nu leeft?
"de aandacht/het ZIEN is er meer en meer"
En wat bedoel je met "de andere kant van het ZIEN"?
"dat ZIEN vanuit het niets in plaats vanuit het "zelf", in de andere richting, 180° gedraaid

Misschien verstaan we iets anders onder ZIEN (omdat je het ook met hoofdletters schrijft). Met "zien" bedoel ik simpelweg waarnemen (ook met andere zintuigen en van gedachten/gevoelens). Wat bedoel jij?

de in het NU, directe, naakte, onpersoonlijke, moeiteloze aandacht vanuit het altijd aanwezige niets , dat wat kijkt, (de ik-gedachte is overbodig tijdens het ZIEN), objecten worden gezien, gedachten worden gezien, gedachten over die gedachten, alles verschijnt en verdwijnt in het altijd aanwezige niets. Er wordt moeiteloos waargenomen dat er een constante is: dat "iets" dat het mogelijk maakt dat alles verandert, oftewel, verschijnt en verdwijnt.

Ik vermoed dat dit (het verschil tussen wat jij "waarnemen" noemt en ik "zien") ongeveer hetzelfde is, maar het verschil is zo subtiel, misschien is het hier niet van belang in het proces?

het "zelf" doet niet, dat wordt ook moeiteloos gezien... maar niet zo geleefd, dat is de andere kant van het ZIEN

Hoe zou dat dan geleefd moeten worden?

"zonder de ik-gedachte"

Wil je van de ik-gedachtes af?

Wat is het verschil met hoe je nu leeft?

"de aandacht/het ZIEN is er meer en meer"

Dat is een mooi bijverschijnsel, maar niet waar het hier om gaat.

En wat bedoel je met "de andere kant van het ZIEN"?

"dat ZIEN vanuit het niets in plaats vanuit het "zelf", in de andere richting, 180° gedraaid

Kun je zien wat dat "zelf" is? En kun je er werkelijk vanuit zien? Of wordt het "zelf" zelf ook gezien? Dan kun je er dus niet vanuit zien. Hoe zit dat nu eigenlijk?

Ik vermoed dat dit (het verschil tussen wat jij "waarnemen" noemt en ik "zien") ongeveer hetzelfde is, maar het verschil is zo subtiel, misschien is het hier niet van belang in het proces?

Het is uiteraard belangrijk dat we elkaar begrijpen en daarvoor handig dat we zo veel mogelijk dezelfde betekenis geven aan de woorden die we gebruiken.
Bedoel je met ZIEN het observeren van voelen, denken en ervaren ?
Ik krijg de indruk dat je met ZIEN een bepaalde staat van helderheid bedoelt, die er soms wel en soms niet is.
Dat is anders dan waarnemen. Dat waarnemen gebeurt altijd, met of zonder helderheid of aandacht.
Als die staat van helderheid er is, dan wordt dat waargenomen, als die er niet is, is er nog steeds waarneming.

Er wordt moeiteloos waargenomen dat er een constante is: dat "iets" dat het mogelijk maakt dat alles verandert, oftewel, verschijnt en verdwijnt.

Je veronderstelt nu een "(n)iets". Kan dat niet simpeler? Is het "moeiteloos waarnemen" zelf niet die constante? Waar is dat (n)iets dat ervaart? Is dat er echt of is dat een gedachte-constructie? Is er (n)iets dat ervaart of is er alleen ervaren?


Overigens leidt dit gedefinieer wel af van waar het hier om gaat, dat is veel simpeler: Dat er geen centrale identiteit "ik" bestaat, anders dan als (een aangeleerde) gedachte. Dat is eigenlijk alles wat dit proces beoogt te laten zien.
Dus kijk en vertel me of er nog iets is waar je ik tegen kunt zeggen, wat werkelijk bestaat en niet alleen als gedachte/gevoel/conditionering/sociale constructie.

Wil je van de ik-gedachtes af?

die worden óók gezien in het waarnemen

Kun je zien wat dat "zelf" is?

het "zelf" wordt gezien

En kun je er werkelijk vanuit zien?

er wordt NIET gezien 'vanuit' het "zelf", inderdaad, het "zelf" wordt óók gezien

Hoe zit dat nu eigenlijk?

het "zelf" verschijnt af en toe in het waarnemen, met kwaliteiten en eigenschappen, maar het is niet "ik", het is een illusie

Het is uiteraard belangrijk dat we elkaar begrijpen en daarvoor handig dat we zo veel mogelijk dezelfde betekenis geven aan de woorden die we gebruiken.
Bedoel je met ZIEN het observeren van voelen, denken en ervaren ?

ja, ZIEN is 'waarnemen' van voelen, denken, ervaren = 'kijken'

Ik krijg de indruk dat je met ZIEN een bepaalde staat van helderheid bedoelt, die er soms wel en soms niet is.
Dat is anders dan waarnemen. Dat waarnemen gebeurt altijd, met of zonder helderheid of aandacht.
Als die staat van helderheid er is, dan wordt dat waargenomen, als die er niet is, is er nog steeds waarneming.

inderdaad, door te verblijven in het waarnemen, ontstaat een staat van helderheid die er soms wel en soms niet is, het begint te dagen, dat er altijd waarnemen gebeurt.
dat van 'kijken in de omgekeerde richting, 180° terug, waar er leegte verschijnt, wordt nu gezien als een uitvlucht of een valstrik van het "zelf", wanneer die staat van helderheid er NIET is, verschijnt de gedachte: dat het "zelf" moet waarnemen omdat dit bij het proces van het doorzien van de ik-illusie hoort. Het "zelf" wordt óók gezien. Er gebeurt in werkelijkheid altijd waarnemen, ja, het staat altijd AAN.

Er wordt moeiteloos waargenomen dat er een constante is: dat "iets" dat het mogelijk maakt dat alles verandert, oftewel, verschijnt en verdwijnt.
Je veronderstelt nu een "(n)iets". Kan dat niet simpeler?

ja, er is waarnemen

Is het "moeiteloos waarnemen" zelf niet die constante?

ja, inderdaad

Waar is dat (n)iets dat ervaart?

het ervaart niet, het is de leegte of wat dan ook, het waarnemen, waarin alles verschijnt

Is dat er echt of is dat een gedachte-constructie?

een ervaring is alleen een gedachte-constructie, wanneer er een ervaring was, dan is het een gedachte, een verhaal, en wanneer er een ervaring is, dan is het wat gebeurt

Is er (n)iets dat ervaart of is er alleen ervaren?

er is alleen ervaren dat verschijnt in het waarnemen

Overigens leidt dit gedefinieer wel af van waar het hier om gaat, dat is veel simpeler: Dat er geen centrale identiteit "ik" bestaat, anders dan als (een aangeleerde) gedachte. Dat is eigenlijk alles wat dit proces beoogt te laten zien.
Dus kijk en vertel me of er nog iets is waar je ik tegen kunt zeggen, wat werkelijk bestaat en niet alleen als gedachte/gevoel/conditionering/sociale constructie.

Het wordt gezien Lex, of doorzien dat het "ik" niet bestaat. Dat het illusoir is. . "ik"= waarnemen (ha ha) de waarnemer bestaat niet, dat is klaar. "ik" is nergens meer te vinden (ha ha) Er is nu alleen waarnemen (ha ha)

Dit proces leert me af, wat dit "zelf" allemaal werd aangeleerd (met betrekking tot ik-identeit). Het enige wat in dit proces overblijft is waarnemen. Er valt geen "ik" te bespeuren in het waarnemen :-)
Er valt nog heel wat puin te ruimen, de gedachten en gevoelens en conditioneringen en andere constructies die het "zelf" in stand houden: het "zelf" claimt 's morgens bij het wakker worden zichzelf op, het is een gewoonte, wanneer deze gewoonte wordt doorzien, is er waarnemen.

Dit gaat snel, maar niet ogenblikkelijk en niet vanzelf, niet-automatisch, al vlug daarna wordt de gedachte waargenomen: dat dit niet-vanzelf en niet-automatisch gaat. Het "zelf" gebruikt het woord "ik" tijdens een conversatie, maar er wordt waargenomen dat het er niet meer is, het wordt gezien als een (aangeleerde) gedachte.

Het claimen van het "ik", of het "zelf" dat zich vóór het waarnemen opwerpt, gebeurt snel, maar het wordt onmiddellijk doorzien, het doorprikken van een oude conditionering - die de 'ik-illusie' in stand (kunnen)houden of terugbrengen naar het "zelf" - gaat steeds sneller en sneller...

Bedankt voor je antwoorden.

Dag Lex,

Ik las m'n antwoorden opnieuw, en ik zie dat ik een vraag of twee verkeerd heb gelezen:

Waar is dat (n)iets dat ervaart?

Het is er niet, het is de leegte of de ruimte waarin alles gezien wordt.

Is dat er echt of is dat een gedachte-constructie?

Datgene wat ervaart is een gedachten-constructie.

Hopelijk zie ik de valstrikken :)

Groetjes en dank je wel

Peter

Dag Lex,

Nogmaals bedankt voor het gidsen. Misschien is/was het lastig met al dat 'definiëren'...

Is het "moeiteloos waarnemen" zelf niet die constante?

ja, inderdaad

Hierboven werd het duidelijk, dat het over hetzelfde gaat...

Thx,

Peter

Wil je van de ik-gedachtes af?

die worden óók gezien in het waarnemen

Simpeler: Die worden waargenomen. Maar de vraag was of je er van af wilt.

Kun je zien wat dat "zelf" is?

het "zelf" wordt gezien

Ja, maar wat is het?

Hoe zit dat nu eigenlijk?

het "zelf" verschijnt af en toe in het waarnemen, met kwaliteiten en eigenschappen, maar het is niet "ik", het is een illusie

Wat is het verschil tussen "ik" en "zelf"?

er is alleen ervaren dat verschijnt in het waarnemen

Zijn "ervaren" en "waarnemen" echt twee verschillende fenomenen? Of kan het nog simpeler?

Is dat er echt of is dat een gedachte-constructie?

Datgene wat ervaart is een gedachten-constructie.

Mag ik dat zo zeggen, dat het zo wat duidelijker is: "Datgene wat ervaart" is een gedachten-constructie.

het doorprikken van een oude conditionering

En dat gaat meestal niet zomaar zonder slag of stoot. Alertheid is geboden en het inzicht moet levend gehouden worden zolang de ik-gedachte/ik-gevoel/het ego de kop opsteekt.
Kijken is de kunst: Een gedachte met "ik" er in komt op ⇨ Vraag: "Waar verwijst "ik" naar?"
En "ik" is als sociaal concept (ik=niet de ander) onontbeerlijk in deze wereld.


Goed werk. We zijn bijna klaar. Nog een paar puntjes op de i(k).

Dag Lex,

Hoe zou dat dan geleefd moeten worden?

• "zonder de ik-gedachte"

Wil je van de ik-gedachtes af?

• ja, ik wil er van af! Zowel van "ik-gedachte" of "ik-gevoel"

Kun je zien wat dat "zelf" is?

• het "zelf" wordt gezien

Ja, maar wat is het?

• 'ik' = 'zelf' = zoals jij definiëert: 'een centrale identiteit die waarneemt/ervaart, beslist en handelt'.

• Maar als het 'ik' wordt doorzien, is het niets meer dan een illusie, een aaneenrijging van gedachten, een keten van aannames, een opeenvolging van denk-constructies,...

• Het 'zelf' is het "zien zelf"!

• 'ik' ben 'ik-loos' !

Zijn "ervaren" en "waarnemen" echt twee verschillende fenomenen?
Of kan het nog simpeler?

• het heeft dezelfde betekenis

Thx,

Peter

'ik' = 'zelf' = zoals jij definiëert: 'een centrale identiteit die waarneemt/ervaart, beslist en handelt'.
Maar als het 'ik' wordt doorzien, is het niets meer dan een illusie, een aaneenrijging van gedachten, een keten van aannames, een opeenvolging van denk-constructies,...
'ik' ben 'ik-loos' !

Helder. Alleen:

Het 'zelf' is het "zien zelf"!

Deze begrijp ik niet. Leg eens uit?

Wil je van de ik-gedachtes af?

ja, ik wil er van af! Zowel van "ik-gedachte" of "ik-gevoel"

Prettige wedstrijd en succes met het ontkoken van dat ei!
Wat is er mis met ik-gevoel/gedachte?
Wat is het dat van het ik-gevoel/ de ik-gedachtes af wil? Oftewel:
Waar komt dat verlangen vandaan?

Het "zelf/ik" is een fantoom, imaginaire vriend (of vijand in jouw geval), het bestaat niet echt, dus waarom is het niet genoeg om het te doorzien?


Wat is het verschil tussen ik-gedachte en -gevoel?
Wat is het verschil/de overeenkomst tussen het ik-gevoel en het besef te leven?

Dag Lex,

Het 'zelf' is het "zien zelf"!
Deze begrijp ik niet. Leg eens uit?

Er is geen waarnemer, er is alleen waarnemen waarin "ik-gedachten" en "ik-gevoelens" verschijnen en verdwijnen.

Wat is er mis met ik-gevoel/gedachte?

Er is niets mis mee, het wordt doorzien omdat het waarnemen voorafgaat aan het ik-gevoel/gedachte.

Waar komt dat verlangen vandaan?

Omdat dit de natuurlijke staat van "zijn" is, een soort "vrijheid" waarvan er een "weten" is dat ze bestaat, maar het kan niet met het "denken" worden ervaren. Het denken kan er niet bij want het gaat vooraf aan het denken. Zonder het ik-gevoel/gedachte wordt alles doorzien.

Wat is het verschil tussen ik-gedachte en -gevoel?

Een ik-gedachte wordt doorzien, bestaat niet.
Een ik-gevoel wordt ook doorzien nadat de ik-gedachte is verdwenen, het is een gedachte over een ik-gedachte.

Wat is het verschil/de overeenkomst tussen het ik-gevoel en het besef te leven?

Een ik-gevoel is een besef van een "illusoir ik" , "zelfbewustzijn" en wordt onmiddellijk doorzien.

Het "zelf/ik" is een fantoom, imaginaire vriend (of vijand in jouw geval), het bestaat niet echt, dus waarom is het niet genoeg om het te doorzien?

De gedachte over "Het "zelf/ik" is een fantoom, het bestaat niet echt"
dát concept gaat er ook uit... Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

Bedankt Lex,
Fijne zondag!

Wil je van de ik-gedachtes af?

ja, ik wil er van af! Zowel van "ik-gedachte" of "ik-gevoel"

Waar komt dat verlangen vandaan?

Omdat dit de natuurlijke staat van "zijn" is, een soort "vrijheid" waarvan er een "weten" is dat ze bestaat, maar het kan niet met het "denken" worden ervaren.

Misschien dat de gedachtes met "ik" op den duur minder worden, of misschien wel alle gedachtes, maar de essentie is dat ze doorzien worden. En misschien kun je zien dat ze eigenlijk geen invloed hebben op de natuurlijke staat. De bekende metafoor van de wolken voor de zon, die er altijd is. En natuurlijk is het "prettiger" als de zon volop kan schijnen.
Kun je vrijheid vinden in het accepteren van alle verschijnselen, inclusief ik-gedachtes?

Zonder het ik-gevoel/gedachte wordt alles doorzien.

Is het niet juist de ik-illusie die doorzien wordt? Weerhoudt het ik-gevoel/gedachte je er van iets (of alles) te doorzien? En zo ja, hoe? Of begrijp ik je verkeerd?

Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

En hoe is dat in vergelijking met het niet doorzien of het geloven in een zelf? Hoe "voelt" dat? Wat voor invloed heeft dat op de ervaring?



Er zijn nog een paar standaard vragen, die nog wat verdieping of verheldering kunnen opleveren.
Als je ook vindt dat het nu 100% duidelijk is, dan ga ik je die stellen nadat je de vragen in deze post beantwoord hebt.

Dag Lex,

Misschien dat de gedachtes met "ik" op den duur minder worden, of misschien wel alle gedachtes, maar de essentie is dat ze doorzien worden. En misschien kun je zien dat ze eigenlijk geen invloed hebben op de natuurlijke staat. De bekende metafoor van de wolken voor de zon, die er altijd is. En natuurlijk is het "prettiger" als de zon volop kan schijnen.
Kun je vrijheid vinden in het accepteren van alle verschijnselen, inclusief ik-gedachtes?

Verschijnselen worden geaccepteerd, dat gaat vanzelf. Zodra de ik-gedachtes opkomen worden ze doorzien en verdwijnen ze weer, er ontstaat een enorme vrijheid.

Zonder het ik-gevoel/gedachte wordt alles doorzien.

Is het niet juist de ik-illusie die doorzien wordt?

Juist, de 'ik-illusie wordt doorzien.

Weerhoudt het ik-gevoel/gedachte je er van, iets (of alles) te doorzien?

Echt niet, nee. Het perspectief, het zien, maakt dit onmogelijk. Het is nooit meer als voorheen. Het wordt altijd doorzien, "niet-doorzien" bestaat niet. Wat opgemerkt wordt is, dat er eerst "zien" plaatsvindt, en daarna, snel "doorzien". Tijdens het werken (job), wordt dit niet onafgebroken opgemerkt. Een tijdelijke sluier? Er is iets wat "trekt", iets wat als het ware "uitzoomt" en daarna wordt alles in een milliseconde of minder volkomen helder, stil.

Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

En hoe is dat in vergelijking met het niet doorzien of het geloven in een zelf?

Het verschil is bijna niet in woorden uit te drukken. Het is niet meer als voorheen (enerzijds), en, tegelijkertijd (anderzijds) gaat het leven door zoals het is.

Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

Hoe "voelt" dat?

Er is stilte, een enorme stilte waaruit alles verschijnt en verdwijnt. Er is alleen maar dit.

Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

Wat voor invloed heeft dat op de ervaring?

De ruis, "de drukte", "het moeten", het "storende" is verdwenen. Wat bedoel je met deze vraag? Verder is het nu 100 % duidelijk!

Dank je wel!

nog een aanvulling op de mail daarnet 18u10:

Zodra alles doorzien wordt, blijft alleen het onpersoonlijke, heldere, "zijn" over.

Wat voor invloed heeft dat op de ervaring?

De ruis, "de drukte", "het moeten", het "storende" is verdwenen.
De perceptie van "tijd" is anders, er verschijnt een "tijdloos karakter" van de tijd. Moeilijk in woorden uit te drukken.
Hetzelfde met "ruimte", in vergelijking met vroeger. Ik kan het moeilijk benoemen.

Hoi Peter,

Elke keer weer wonderlijk wat een effect zo'n simpel inzicht kan hebben. Alles went, dus op een gegeven moment wordt deze "staat" volkomen normaal en natuurlijk.

Hier komen de laatste vragen:

• Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Peter ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
• Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
• Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
• Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
• Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
• Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.

Neem je tijd, je hoeft niet vandaag of morgen te antwoorden, want het proces is eigenlijk al beëindigd.

Hoi Peter,

Hoe gaat het met/zonder jou?

Ga je de laatste vragen nog beantwoorden of vind je het wel mooi zo?

Dag Lex,

met/zonder mij, fijn...

de antwoorden komen er binnen enkele dagen aan
dagelijkse beslommeringen, en valkuilen (?)
het antwoord wil duidelijk geformuleerd worden

hoe gaat het met/zonder Lex?

even geduld