Nee, een losstaande entiteit bestaat niet meer. Er is wel nog een lichaam/geest mechanisme dat verschijnt in het geheel, maar dat lijkt eerder een soort ‘voertuig’, een automatisch biologisch wezen, dat automatisch reageert op prikkels uit de omgeving. Het lichaam/geest mechanisme is verweven met de ruimte waarin het verschijnt. Het is eerder alsof de ruimte verschijnt in het “zelf”.Bestaat er ergens zoiets als een losstaande entiteit (ik, mij, zelf, mijzelf, Peter ) in wat voor vorm dan ook? Is die er ooit geweest?
(De illusie van een afgescheiden zelf ontstaat wanneer een peuter zichzelf in de spiegel ziet en de volwassene zegt “dat ben jij”. Vanaf dat moment begint de mens een zelfbewustzijn te ontwikkelen, die gepaard gaat met het opbouwen van het (illusoir) ik, mede ten gevolge van prikkels uit de omgeving zoals: dat heb “jij” goed gedaan, wat ben “jij” mooi, wat wil “jij” doen vandaag, wat denk “jij” over “mij” enzovoort… Er ontstaat een “ego”, een “ik” ten gevolge van aannames en geheugen (herinneringen) en conditioneringen. Vanuit dit “ego” ontstaat de illusie dat alles wat nodig is om gelukkig te zijn, of te slagen in het leven, of succes te hebben, buiten zichzelf ligt, in een punt in de toekomst. Zodra het verlangen bevredigd wordt, is het kortstondig tevredenheidsgevoel al even snel weg. Het “ego” kan zijn “honger” nooit stillen en het is nooit voldaan. Het “ego” is volledig geïdentificeerd met zijn ervaringen: “ik” zie dit en “ik” hoor muziek en “ik” vind het lekker en vooral: “ik” wil méér of “ik” wil dat nog eens ervaren…)Leg gedetailleerd vanuit je eigen ervaring uit wat de illusie van een afgescheiden zelf is, wanneer begint deze illusie en hoe werkt hij?
Het doorzien van de illusie van een afgescheiden zelf, begint wanneer je kijkt naar de werkelijkheid. Door te kijken wat er gebeurt in het nu, wordt alles helder. Er wordt gezien dat alles met taal verbonden is, er wordt gelabeld, er passeren gedachtes, er passeren gevoelens opgewekt door gedachten, er passeren gedachten over gedachten (verhalen), er wordt gezien dat alles gebeurt, altijd opnieuw in het nu. Het verleden is slechts een herinnering, een gedachte, de toekomst is slechts een gedachte, een fantasie, het heden gebeurt onafgebroken, alles verschijnt uit het niets en er is niets wat door een “ik” wordt gedaan, alles gebeurt vanzelf. Het “ik” is eveneens een gedachte die wordt opgebouwd door conditioneringen en aannames, het “ik” claimt alles wat het doet (na het doen) en ervaart (na de ervaring). Het “ik” is geen afzonderlijke entiteit, het is slechts een illusoir gegeven in de werkelijkheid. Er is niemand die stapt, ziet, hoort, ruikt: er is alleen stappen, zien, horen, ruiken,…
Het wordt rustig, ‘oorverdovend’ rustig soms. Het wordt stil. Er is alleen maar stilte van waaruit alles verschijnt er waarin alles weer verdwijnt. Waar vroeger als het ware een vogelkooi in je hoofd te horen was, is er nu geen hoofd, geen kooi en zijn er geen kwetterende vogels meer… Er is alleen het eeuwigdurende ‘zijn’. Net zoals in een storm, lijkt er vooral de onderliggende bewegingsloze massa van de oceaan te zijn: de golven lossen op in de oceaan zodra ze gezien worden…Hoe voelt het om dit te zien? Wat is het verschil met voordat we begonnen?
Het “ik” is eigenlijk de sluier die verhindert om de werkelijkheid te zien zoals het is. Het “ik” is als een virus die vanaf de kinderjaren in je “operating systeem” is geslopen, en alles heeft overgenomen waardoor het “operating systeem” denkt dat het de controle heeft over zichzelf. In een virusvrije wereld, gedraagt een leeuw zich als een leeuw, een muis als een muis, een eik als een eik, een roos als een roos. In een ‘besmette’ mensenwereld gedragen mensen zich als “ik-eerst”, “ik-meest”, “ik-minst”, “ik-best”, “ik-armst”, “ik-rijkst”, “ik” is altijd ‘eerst-aanwezig’, terwijl het “ik” in werkelijkheid nergens te vinden is, het is “illusoir”, het is slechts een aaneenrijging van herinneringen en aannames, verankerd in een concept dat in werkelijkheid slechts af en toe verschijnt op het toneel.Hoe zou je deze illusie omschrijven/uitleggen aan iemand die er nooit van gehoord heeft, maar nieuwsgierig naar is?
Het gegeven dat alles verandert, de enige constante is. Dat het net díe constante is waaruit en waarin alles verschijnt en verdwijnt.Wat was het laatste duwtje dat je over de drempel hielp, wat maakte dat je het zag? Was er een speciaal moment of gebeurde het langzaamaan? Wat gebeurde er precies?
“De zoeker is het zien zelf” maakte dat ik het zag. Ik schoot in een lach. Het was zo “gewoon-voor-de-hand-liggend” en toch “ongewoon” terzelfdertijd.
Keuzes gebeuren door een stroom van gedachten die in dezelfde richting gaan. Er is geen vrije wil, controle is een illusie (de onbewuste mens claimt achteraf wat hij gedaan heeft). Een gedachte komt op wanneer “zij” dat wil en niet wanneer “ik” dat wil. Het leven gebeurt. Het is de natuur der dingen. Het is het spel van actie en reactie. Eén vlokje sneeuw teveel en er kan een lawine ontstaan. Eén druppel teveel en de emmer loopt over. Een druppel te weinig water en de plant sterft af. Zo gaat het met alles. Verantwoordelijkheid kan je alleen zijn als er een antwoord is voor wat voor je neus gebeurt, maar ‘wie’ is er om ‘wie’ van antwoord te voorzien? Het “ik”-gehalte is er uit, antwoorden komen spontaan op. Vanuit het ik-loze perspectief, vanuit de zijns-toestand ligt de mogelijkheid besloten om een onderscheid te maken, het is meteen helder, de denker hoeft niet eens tussen te komen, het wordt onmiddellijk gezien.Hoe zit dat met keuzes, vrije wil en controle. Wat maakt dat dingen gebeuren? Hoe werkt dat? Waar ben je verantwoordelijk voor? Geef voorbeelden vanuit de ervaring.
Dank je wel om mij te gidsen doorheen het proces, het gaat steeds dieper of verder, ...
